قاموس جنگل

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

دیروز دستان تسبیح، بر جانمازش کلک زد

 

امروز سجاده لرزید، تکبیرها را محک زد

 

 

از بس که دستان سفره،در بخل فردا فرو رفت

 

ته مانده نان دیروز،برگونه هایش کپک زد

 

 

 

وقتی که با رای کرکس، قاموس جنگل نگون شد

 

چوپان به گرد مگس گشت، گرگ گله نی لبک زد

 

 

 

روزی که غیرت کفن شد،با دست خونریزو لرزان

 

جامانده نسل قابیل، گیسوی دل را لچک زد

 

 

 

در تیره بازار وجدان، اکسیر مردانگی هم

 

 چون نوش داروی سهراب، درمان نکرده گچک زد

 

 

 

در پشت تاریخ دیروز، امروز دلمرده تر گفت:

 

 نوباوه خود پرستی، مردانگی را کتک زد.