غزل

  

         

          امشب شکسته تر زتو و شیشه های بم

          از هم گسسته شاعری از جنس تو و غم

 

          هی نقش می زند به دل صفحه های شب

          انبوه زخمهای دلش را که بیش و کم

 

          یک قصه بود یا که نه از گنبد کبود

          تنها کبودیش که نصیب تو بود و هم

          

          من بغض کهنه غزلی خط خطی شده

          بر گوشه ای زقاب نگاه تو داده لم

        

          مهمان سفره غم هم می شویم و بعد

          پاییز مر ده ای که پر از برگ خیس ونم

           

           این بیت آخر است وبر باغ چشمهات

           مثل کلاغ  آخر قصه نمی رسم