سپیدک

               

 

    مادرم می گفت:

         «اگر صبر کنی

          آبها از آسیاب می افتد»

آب شدم و

          از آسیاب نیفتادی

غزل

  

         

          امشب شکسته تر زتو و شیشه های بم

          از هم گسسته شاعری از جنس تو و غم

 

          هی نقش می زند به دل صفحه های شب

          انبوه زخمهای دلش را که بیش و کم

 

          یک قصه بود یا که نه از گنبد کبود

          تنها کبودیش که نصیب تو بود و هم

          

          من بغض کهنه غزلی خط خطی شده

          بر گوشه ای زقاب نگاه تو داده لم

        

          مهمان سفره غم هم می شویم و بعد

          پاییز مر ده ای که پر از برگ خیس ونم

           

           این بیت آخر است وبر باغ چشمهات

           مثل کلاغ  آخر قصه نمی رسم

 

رباعی

 

 

  هرچند به پیشگاه تو کم بودیم                  تهمت زده گناه عالم بودیم

از ما که گذشت بعد از اینها ای عشق           یادت نرود که ما هم آدم بودیم

 

 

سپیدک

 

وقتی که آینه

        برای چشمهایت سیب چید

                از شاخه افتادم

 

 

سر به هوا

 

آنقدر محو باد بادکهایت شدی

                      که نفهمیدی

                                           تنها عابر کوچه را باد

                                                            با خودش برد